Wydawnictwo do pobrania za darmo na www.paproota.org

1. Jabbadub – Intro

2. Javara Sound System – Ganga

3. Back Alley – Emigrant Dub

4. Zebra – Daleko

5. Illegal State Of Mind – Who needs metronome

6. Rise Up! Sound – Truthsworth Dub (Dove Dub Remix)

7. King Dubear – Freedom is a must

8. Dup! – Ukłony dla Kluczborka (Jabbadub Remix)

9. Dubchan – ZdaNills Dub

10. Zebra – Dance

11. Illegal State Of Mind – Hate and Love

12. Jahpatrzy – Kore Król 3 King Dub

Podaj dalej

Podaj dalej

Znane są w polskim reggae przypadki nietrafionych nazw zespołów. Czy nie obawiasz się, że nazwa DUP! może określić projekt jako niezbyt poważny?

To nie jest tak do końca. Owszem, chcieliśmy sobie zrobić żart z kolegami, ponieważ mamy takie zespołowe poczucie humoru. Stwierdziliśmy, że będziemy robić dużo hałasu, taki dub mało liryczny, nastawiony na to, że wszystko trzeszczy i smaży się, jak w starych jamajskich nagraniach. Wszyscy wiedzą, że chodzi o tzw. „uderzenie”, a nie o zadek. Na tej płycie jest dużo żartu. Tytuły piosenek są dosyć kontrowersyjne, bo stwierdziliśmy, że projekt nie może być na poważnie. To jest muzyka niszowa i nie ma potrzeby robić z tego wielkiej sprawy. Trochę się obawiam, że ludzie będą mieli problem z odmienianiem nazwy. Na przykład profil myspace zespołu będą nazywali jako dupny, albo coś w tym stylu (śmiech).

Z kim nagrywałeś płytę?

Zacznę od perkusisty Marka „Siekierki” Sieroszewskiego znanego z Tumbao, Tumbao Riddim Band i Jamala. Na basie grał Tomek Krawczyk z Papriki Korps. Na gitarze grałem ja i Tomek Księżopolski z Jamala. No i jeszcze moja, że tak powiem, druga połowa domu dogrywała wokale do dwóch numerów, żeby jednak coś tam śpiewało. Znam się z chłopakami od dłuższego czasu i zawsze chodziło nam po głowie nagranie takiej płyty.

Jak będzie się prezentował skład podczas koncertów?

Będzie taki sam jak studyjny. Póki co mamy problem jak to zorganizować od strony technicznej, bo nie ukrywam, że na płycie dużo dźwięków wypracowała maszyneria a nie muzycy. Chodzi mi o te wszystkie deleye, reverby i inne dziwne pomysły na robienie dźwięku. Chcielibyśmy, aby podczas koncertu ktoś stał za konsoletą na scenie, a zespół byłby takim multitrackiem. Coś w stylu tego, co robi Perch w Zion Train. Najpierw jednak musimy poskładać to jakoś w kupę, zrobić próby. Nie mamy spinki, aby zdążyć na wakacje. Letnie imprezy i tak już są praktycznie pozapinane jeżeli chodzi o obsadę. Myślimy raczej o tym, by jesienią pojawiła się druga płyta i wtedy pogralibyśmy sobie w klubach.

Wasze produkcje pokazują, że usilnie i wygląda na to, że bardzo skutecznie, staraliście się uzyskać brzmienie podobne do starych, jamajskich klasyków z lat 70. Jak osiągnęliście taki efekt w epoce wszechobecnej techniki cyfrowej?

Robiliśmy to po staremu. Bębny były nagrywane bez dolnych naciągów w tomach, werbel okręciliśmy szmatą. Wiesz, te wszystkie zagrywki, które można zobaczyć na starych filmach i fotografiach. Dzięki uprzejmości naszych znajomych mogliśmy kupić za rozsądne pieniądze stare, „vintage” sprzęty, jakieś preampy, mikrofony. Pomieszczenie, w którym pracowaliśmy nadaje się w zasadzie wyłącznie do nagrywania reggae, bo jest bardzo wytłumione. Perkusja brzmi w nim bardzo „na twarzy”. Staraliśmy się, aby efekt końcowy był podobny do muzyki, którą bardzo lubimy, czyli jamajskiego dubu z lat 70. Można nam zarzucić, że jest to próba kopiowania. Basista Asian Dub Foundation w filmie Dub Echoes stwierdził, że można grać jak King Tubby, ale przecież nie o to chodzi. Nam jednak troszeczkę o to właśnie chodziło. Teraz wszyscy nagrywają płyty reggae z nastawieniem na brzmienie radiowe, a myśmy skreślili radio na samym początku. Na płycie Dup! nie będzie numerów stricte rozrywkowych.

Jak wyglądał proces powstawania materiału?

Miałem pomysły na jakieś akordy, melodyjki które mi chodziły po głowie. Widziałem, że chcę mieć kilka konkretnych rytmów perkusyjnych, które bardzo lubię np. klasyczny „meltdown” z marleyowskim podziałem hi hatowym. To jeden z moich ulubionych rytmów perkusyjnych w reggae. Takie szkielety utworów zapisywałem w Cubase. Następnie zaczęliśmy pracę zespołową. W pierwszych nagraniach nie brał udziału basista Tomek. Siekierka dostał metronom i do perkusji dograliśmy wraz z Księżycem swoje pomysły. Strasznie się ubawiłem przy nagrywaniu instrumentów perkusyjnych. Zapomniałem, że nasz kolega Adaś (Mościcki – przyp. Red.), który gra w Maleo Reggae Rockers jest wolny i mógłby to zrobić. Jednak podszedłem do tego dość ambicjonalnie i kupiłem w sklepie siatkę przeszkadzajek. Zagrałem na nich, co sprawiło mi wielką frajdę.

Skąd pomysł aby dzisiaj, gdy bardziej jest popularny chociażby dancehall, wydawać płytę dubową i to jeszcze w takim klasycznych wydaniu?

Dlatego, że obecnie jest strasznie dużo dancehallu , nowoczesnych brzmień. Poza tym jedni próbują zrobić coś równie dobrego jak inni, a w efekcie i tak wszystkie numery są do siebie podobne. My nie mieliśmy tego stresu, bo to w założeniu miało być „jakieś tam”. Reggae to taka muzyka, do której jakby podejść harmonicznie, to okazuje się, że wszystko już w niej było. Wszystkie melodie zostały już zagrane, zaśpiewane, wszystkie możliwe ułożenia akordów już były. Dlatego nie stresujemy się, że to będzie podobne do jakiegoś „Kingston Dub” Tubby’ego.

Czy projekt Dup! to dla Ciebie odskocznia od tego co robisz w Jamalu?

W Jamalu gramy mocno elektronicznie. W secie koncertowym mamy praktycznie tylko dwa prawdziwe numery reggae. Reszta to szalona elektroniczna wizja Gieni, który nas zagania do trudniejszej, wymagającej pracy z loopami, pętlami, ciągłym graniem z metronomem. Przy projekcie Dup! mogliśmy podejść do nagrania bardziej na luzie i robić to, co się komu żywnie podoba. Było bardziej spontaniczne i bez napinki, że to ma być odkrywcze. Taka płyta, że włączasz play, nawet nie wiesz kiedy się kończy, a potem ją włączasz drugi raz.

Album ma wydać wytwórnia kompletnie „poza reggaeowa”. Jak doszło do tej współpracy i czy myślisz, że fakt ten zadziała na korzyść krążka?

Płytę wydaje Jamajka Music, czyli firma Majki Jeżowskiej. To niezależna wytwórnia. Majka sama sobie wydaje płyty, tylko dystrybucją zajmuje się ktoś inny. Znamy się prywatnie, bo moja dziewczyna tańczy u niej w zespole koncertowym. Parę razy się spotkaliśmy i została zarażona pomysłem: „Może byś wydała taką płytkę niezależną, co ci szkodzi? Może być fajnie, na pewno to się jakoś zwróci”. Tak drążyliśmy temat, aż w końcu Majka się zgodziła. Stwierdziła, że to fajny pomysł. W tym miejscu wychodzi też trochę nasze poczucie humoru, bo skoro jest firma Jamajka Music, to nie ma opcji, aby ktoś inny nas wydał (śmiech). Może być śmiesznie jeśli płyta wyjdzie za granicą i jakiś rastaman sprawdzi sobie stronę wydawcy, a tam jego oczom ukaże się piesek, albo inny kotek (śmiech).

Na ile trudno wydaje się w Polsce muzykę dubową i czy jest to interes typowo hobbystyczny?

U nas w Polsce to jest bardzo niszowa muzyka, wydaje się ją dla frajdy. Tutaj nie ma takiej kultury muzycznej, aby ten dub gdzieś przemycać. Wystarczy popatrzeć czego się słucha choćby w Niemczech, gdzie taki zespół jak Seeed jest gwiazdą niczym u nas Maryla Rodowicz. Może trochę przesadzam, ale skala zjawiska jest podobna. Albo Nowa Zelandia, gdzie w popowych produkcjach często używa się deley’ów, pulsu, nagrania mają dużo przestrzeni. Jak wydajesz 300 egzemplarzy płyty, bo tak chyba było w przypadku 12” winyla “Tell Me/Otwórz Oczy” (Echo TM meets EMZK – przyp. red), to masz praktycznie wszystkich nabywców policzonych. Wiesz kto je kupi i to z imienia i nazwiska (śmiech). Ta scena będzie rosła, ale wciąż wydawane są niskie nakłady, ponieważ jest mało odbiorców. Z czasem może gdzieś się ta muzyka przeniesie do radia, ale to jest kwestia wymiany pokoleń. Coraz więcej ludzi słucha takiej muzyki, lecz niestety nie jest ona promowana.

Kto należy do panteonu twoich ulubionych producentów dubowych?

Najbardziej cenię King Tubby’ego. Choć to wiekowa muzyka, wciąż jestem pod wrażeniem tego, że człowiek przy użyciu dwóch, bądź maksymalnie czterech ścieżek, był w stanie zrobić coś takiego. Szacunek dla niego również w kontekście konstrukcyjnym, bo jak czegoś nie potrafił to brał lutownicę i przerabiał urządzenie, które nie dawało rady. Cały też czas jestem pod wrażeniem sceny wiedeńskiej np. Tosca, Kruder & Dorfmeister, czy pana, który nazywa się Stereotyp. Praktycznie w każdym numerze jest jakiś element dubowy, czy to będą rozbudowane deleye, czy pulsacja, czy wyeksponowany bass. Również zespół Seeed, choć niezbyt dubowy, produkcyjnie, brzmieniowo i aranżacyjnie to absolutne mistrzostwo świata. Jamajczycy są za nimi jeszcze daleko, daleko w tyle.

Wywiad przygotowany we współpracy redakcji dubmassive.org i redakcji muzycznej Radia UWM FM.

Rozmawiał Michał Napiórkowski, UWM FM

Podaj dalej

Podaj dalej

Grupa ta wzięła sobie za cel wskrzeszenie klimatu pionierskich czasów muzyki Dub, która rozkwitła przed 40-oma laty na Jamajce.

- Wówczas na tej małej karaibskiej wyspie doprowadzono realizację dźwięku do rangi sztuki. Korzystano ze sprzętu znanego w studiach nagraniowych w USA i Europie, jednak w oryginalny nieokrzesany sposób. – opowiada pomysłodawca projektu Radosław „Emzk” Ciurko – Tak wynaleziono techniki edycyjne, które przeszły do kanonu muzyki współczesnej i stworzyły podwaliny pod takie gatunki jak hip-hop, czy muzykę elektroniczną.

- Majka Jeżowska nagrywa zupełnie inną muzykę, ale kibicujemy temu projektowi i wierzymy w niego – mówi Dariusz Staśkiewicz z JaMajka Music. – Poznaliśmy Radka. Uznaliśmy, że to co robi z kolegami jest interesujące i warto zainwestować w ich projekt oraz dać mu nasze logo.

Dzięki temu szybko udało się zgromadzić komplet instrumentalistów z czołówki gatunku reggae w Polsce. Muzycy znani z zespołów Jamal, Paprika Korps, Bakshish czy Tumbao przyłączyli się do tej muzycznej lekcji historii. W krapkowickim Something Like Studio zarejestrowano materiał, który następnie został poddany nieskrępowanej obróbce

- Od lat skupuję sprzęt z tamtych czasów. Przy projekcie DUP! inspirowałem się technikami, jakie wówczas stosowano. Gdy musiałem posłużyć się współczesną technologią, też starałem się podchodzić do tego artystycznie – Śmieje się producent – wzorem Jamajczyków z lat 70-ych.

Efekty tej pracy zostały „podrasowane” przez Marcina Borsa z wrocławskiego studia Fonoplastykon, producenta bestsellerowych płyt m.in. grup Hey i Lao Che. Album pod tytułem „DUP! – Session in Something Like Studio” dostępny jest już w sklepach muzycznych na płycie CD oraz na winylu.

Aktualnie trwają prace nad odtworzeniem tej idei na żywo. Karrot Kommando i JaMajka Music już wkrótce zaproszą was na pierwsze występy DUP!.

W internecie:

• Dup!: http://www.karrot.pl/dup
• Oficjalna strona projektu Dup!: www.dupmusic.com

Podaj dalej

Podaj dalej

Prawidłowe odpowiedzi wraz ze swoim imieniem, nazwiskiem oraz dokładnym adresem przesyłać należy mailem na adres redakcja@dubmassive.org UWAGA! W temacie wiadomości prosimy wpisać „Konkurs #15″.

Na zgłoszenia czekamy do 15 czerwca 2010. Spośród wszystkich zgłoszeń zostaną wylosowane dwie zwycięskie osoby.
Zwycięzcy zostaną powiadomieni mailem, a nagrody zostaną wysłane pocztą.

Powodzenia!

Podaj dalej

Podaj dalej

Podaj dalej

Podaj dalej

EMZK muzyk, producent z pięknego miasteczka na Opolszczyźnie. Gra reggae od 1997 roku. Po przeprowadzce do Krakowa zaczął tworzyć własne produkcje i remixy polskich zespołów reggae takich jak Paprika Korps, Indios Bravos, Habakuk i inne. Współtworzył takie składy jak Sqanq, Nbs, Duberman czy Bakshish. Po powrocie w rodzinne strony związał się z Wrocławiem i ekipą Tumbao z którą współpracuje do dziś w ramach Jamala i niezapomnianego zespołu Managga. Lubi dobre brzmienie i dobre jedzenie

Pytania:

1. Od kiedy Twoje serce bije Dubem? Nie pamiętam kto dokładnie mi to pokazał, chodzi o płytę Dreams Of Freedom Bill`a Laswell`a (tą z remixami Marleya, jeszcze na kasecie). Słuchałem wcześniej reggae ale to był głównie właśnie Marley(troche Speara i głównie polskie z tamtego okresu) – dubu jako takiego znałem na prawdę niewiele. Płyta Laswella otworzyła mi oczy i uszy takiego grania nie znałem wcześniej.  Stwierdziłem , że dub to jest właśnie to o co mi chodzi w muzyce, oczywiście w różnej postaci , nie tylko reggae-dub.

2. Jeśli słuchasz dubu to klasyka czy nowoczesność? Raczej klasyka, Król Tubby, Sly&Robbie (w jakimkolwiek składzie ale to co się działo do pewnego momentu z Black Uhuru to jest lesze niż wszystko) i inni z tego okresu.Tak na prawdę to zatrzymałem się gdzieś w okolicy „Remixes from the Elephant House” (Groove Corp.) i dalej nie wiem kompletnie co się dzieje na scenie (światowej i europejskiej). Zawsze jak mam możliwość spotkać sie z Jarexem to dostaje trochę nowej muzy , Jarek mocno śledzi scenę , głównie zagraniczną i to głównie on mi pokazuje takie cacka jak Fat Freddy`s Drop czy Salmonella Dub. Sam to bym pewnie dalej sie jarał Tubbym
Problem z nowościami polega też na dostępności, ja lubię pójść do sklepu , poszperać, posłuchać i KUPIĆ PŁYTĘ a w Polsce wybór jest praktycznie żaden. Oczywiście można zamówić płytę w internecie ale ja lubię takie bardziej namacalne zakupy
Nie interesują mnie mp3`ki – po prostu nie umiem ich słuchać , często daje skip ja tylko cos mi średnio siedzi. CD mimo takiej możliwości słucham do końca (nie mówiąc o LP…) – to taki format , żeby zgrywkę sesji e-mail`em wysłać.rozumiecie

3. W dubie ważny jest… Rytm , Bas i Przestrzeń. Dla mnie to taka podstawa, jak to działa to już jest dobrze.

4. Podaj płytę/utwór, która/y gdy słyszysz, jedyną myśl jaką masz w głowie jest: więcej basu.
Jak na prawdę potrzebuję basowego trzepnięcia to wybieram sound system , w klubie na dobrym nagłośnieniu tam kawałki dubowe brzmią o wiele lepiej niż na studyjnym i domowym nagłośnieniu. Ale przy Slaugter – Black Uhuru to zawsze daje głośniej.

5. Jeśli mógłbyś spełnić muzyczne marzenia wybierając kogoś do współpracy lub materiał do remiksu, kto/co by to było?
Ślady wokali Alison Krauss, pani z Ameryki, która mnie powaliła a śpiewa w zasadzie trochę „smuty i country” Oczywiście The Beatles od Revoler i to może się kiedyś uda bo chyba od 2012 zaczynają wygasać im prawa
Jeżeli chodzi o muzyków to współpracuję z moją ulubioną i najlepszą ekipą

6. Studio marzeń?
To już nawet nie chodzi o sprzęt bo po co pełne tracki jak nie ma klimatu, inspiracji, pomysłu. Bardzo chciałbym mieć swój lokal albo mały budyneczek z dobrą adaptacją akustyczną , dobrym stabilnym prądem itd. Oczywiście z jakimś zawodowym zapleczem wypoczynkowym.

7. Najlepszy, najbardziej inspirujący, niezapomniany koncert jaki przeżyłeś?
Thievery Corporation w Warszawie, to na żywo brzmi jeszcze lepiej niż na płytach, a myślałem że w tym temacie więcej się już zrobić nie da.
Bakshish na Przystanku Woodstock, co prawda z perspektywy muzyka, ale taki ogrom ludzi robi powalające wrażenie.

8. Najbardziej zakręcony pomysł na dub lub remix? Trzeba podłączyć księdzu delay do mikrofonu i odpalać go z pilota siedząc w ostatniej ławce w czasie mszy
Tak na prawdę to kopalnia pomysłów jest w tradycyjnej polskiej muzyce rozrywkowej. Piękne melodie które w konwencji np. oldschool dub`u zabrzmią świetnie.

9. Dub to tu i teraz czy podróż w przyszłość?
Dla mnie raczej w przeszłość . Przyszłość to w zasadzie technologia a podstawy tej muzyki to prostota, ona zawsze jest takim powrotem do korzeni, przeszłości.

10.Plany na przyszłość?
Dużo pracy. Koncerty Jamal`a i firma w której pracuję. Na pewno chciałbym też dobrze przygotować koncerty DUP ponieważ jest pomysł żeby grać na żywo.

Solowy materiał EMZK: http://afterbeat.org/index.php?action=art&id=29

Podaj dalej

Podaj dalej

Firma wydawnicza Majki Jeżowskiej – JaMajka Music szykuje się właśnie do wydania niecodziennego projektu z pogranicza muzyki alternatywnej.

Projekt Dup! złożony z muzyków związanych z takimi formacjami jak Jamal, Tumbao czy Paprika Korps powziął sobie za zadanie wskrzeszenie klimatu pionierskich czasów muzyki Dub, która rozkwitła przed 30-oma laty na Jamajce.

- Wówczas na tej małej karaibskiej wyspie doprowadzono realizację dźwięku do rangi sztuki.
Korzystano ze sprzętu znanego w studiach nagraniowych w USA i Europie, jednak na swój własny nieokrzesany
sposób. – opowiada pomysłodawca projektu Radosław Ciurko – Efekty stworzone do subtelnego wzbogacenia
brzmienia instrumentów, tam odkręcano do krańcowych ustawień. Nie zważano ma alarmujące czerwone lampki.
Nawet trzaski z zepsutych kabli były mile widziane. Zaczęto w końcu własnym sumptem kostruować sprzęt
specjalnie dopasowany do takich ekstremalnych zabaw.
- W ten sposób, z popularnych wtedy na wyspie przebojów tworzono nowe dzieła sztuki, wydobywając
na pierwszy plan fragmenty często pomijane przy słuchaniu oryginału. Głownie linię basu i perkusji.
- tłumaczy dalej Ciurko – Wtedy wynaleziono techniki edycyjne, które przeszły już do kanonu muzyki współczesnej
i stworzyły podwaliny pod takie gatunki jak hip-hop, czy muzykę elektroniczną.

Szybko udało się zgromadzić komplet instrumentalistów zafascynowanych tą muzyczną lekcją historii i w krapkowickim
Something Like Studio zarejestrowano materiał, który następnie w tym samym miejscu poddany został nieskrępowanej
obróbce

- Od lat skupuję sprzęt z tamtych czasów. Poznaję też techniki, jakie wówczas stosowano. Tam jednak, kiedy musiałem
się posłużyć współczesną technologią, starałem się podchodzić do tego artystycznie – Śmieje się producent – wzorem
Jamajczyków z lat 70-ych.

Efekty tej pracy podrasowane zostały przez Marcina Borsa z wrocławskiego studia Fonoplastykon, znanego z
produkcji bestsellerowych płyt grup Hey i Lao Che, i nakładem JaMajka Music ukaże się pod
nazwą „Dup! – Session in Something Like Studio” w sklepach muzycznych na płycie CD oraz na nośniku – a jakże – winylowym.

Oprócz tego, planowana jest także realizacja teledysku, oraz występy na żywo. Album jest już gotowy, wszelkie prace zostały zakończone, płyty się tłoczą, okładki drukują, a premiera planowana jest na marzec 2010.
Trzymamy kciuki!

Podaj dalej

Podaj dalej

Materiał na płytę jest już gotowy, i składa się z 9 numerów wraz z intrem. Masteringiem całości zajmie się Marcin Bors ze studia Fonoplastykon. Cieszy także to, że płyta ma się ukazać zarówno na CD jak i LP.

Już niedługo kolejne informacje o płycie, więc bądźcie czujni.Tymczasem zapraszami do posmakowania próbki zapowiadającej album:

DUP! na myspace

Podaj dalej

Podaj dalej